तुमचा स्वतःचा व्यवसाय

या पुस्तकाचे दोन भाग आहेत.

मोफत भाग (प्रकरणे ० आणि १) तुम्हाला वाढीच्या सहा पायऱ्यांपैकी तुम्ही कुठे आहात हे दाखवतो, आणि तुमची आवड खरंच व्यवसायात बदलू शकते का हे तपासतो. शिवाय, तुम्हाला एक कौशल्य आणि ज्याच्याकडून तुम्ही ते शिकाल तो एक मास्टर निवडण्यास मदत करतो. तुम्ही पुढे वाचले नाही तरीही, तुम्ही कोणत्या पायरीवर आहात आणि तुमची आवड तुम्हाला व्यवसाय देऊ शकते की नाही, हे तुम्हाला समजेल.

सशुल्क भाग (प्रकरणे २-१२ आणि टेम्पलेट पॅक) पूर्ण कार्यप्रणाली उभी करतो. तुम्ही जिंकण्यासाठी पुरेशी अरुंद अशी एक ‘निश’ (niche) निवडता, $१००k चे गणित सोडवता, उत्पादनांची श्रेणी उभी करता, स्वतःचा ब्रँड बनवता, कन्टेन्ट निर्मितीची साखळी तयार करता, जाहिरातीवर खर्च न करता ग्राहक शोधता, तुम्ही केलेले कामच तुमच्या क्षमतेचा पुरावा कसे बनेल हे ठरवता, एआय (AI) च्या मदतीने कामे सोपवता, आणि तुमची ताकद व वेळ वाचवणारे नियम बनवता. शेवटी ‘मर्चंट’ (Merchant) चा टप्पा येतो: केवळ स्वतःच्या कौशल्यावर काम करणारा कारागीर (Craftsman) राहायचे, की तुमच्या उपस्थितीशिवाय चालणारा व्यवसाय उभा करायचा, याचा निर्णय.

या प्रकरणातील निर्णय: तुम्ही स्वतःला जे समजता त्यावरून नाही, तर गेल्या तिमाहीत तुम्ही प्रत्यक्षात जे केले त्यावरून, तुम्ही वाढीच्या नेमक्या कोणत्या पायरीवर आहात हे ठरवणे.

कौशल्याच्या पायऱ्या

B2B पुस्तके संस्थापकांना व्यवसायाला स्वतःपासून वेगळे करायला शिकवतात. हे पुस्तक त्याउलट करते: ते तुम्हाला असा व्यवसाय उभा करायला शिकवते जो ‘तुम्हीच’ आहात. याचा कणा सहा पायऱ्यांचा आहे, आणि प्रत्येक पायरीचे एकच काम आहे. एखादी पायरी वगळल्यास या व्यवसायातील दोन नेहमीचे अपयश पदरी पडतात: एक असा कोच ज्याच्याकडे कोर्सेस आणि विक्रीचे फनेल आहे पण कौशल्य नाही, आणि असा थेरपिस्ट ज्याच्याकडे कौशल्य आहे पण ग्राहक नाहीत.

• विद्यार्थी

  तुम्ही सर्व काही (पुस्तके, पॉडकास्ट, प्रमाणपत्रे) कोणत्याही फिल्टरशिवाय शोषून घेता, कारण काय महत्त्वाचे आहे हे तुम्हाला अद्याप माहीत नसते. सुरुवातीचा अनुभव असाच जमा होतो. विद्यार्थ्याचे एकच काम असते: ज्या क्षेत्रात वाढ करायची आहे आणि ज्यातून कमवायचे आहे ते एक क्षेत्र निवडणे. एक, चार नव्हे. क्षेत्र म्हणजे संपूर्ण कौशल्य: पोषण, मानसोपचार, ताकद प्रशिक्षण. याची गल्लत निश (niche) शी करू नका: निश म्हणजे या क्षेत्रातील एक अरुंद भाग, जो नंतर येतो आणि ते कारागिराचे काम आहे.

• शिकाऊ उमेदवार

  तुम्ही प्राधान्य ठरवायला शिकला आहात. कारागीर होण्यासाठी अजून कोणत्या विशिष्ट अनुभवाची कमतरता आहे हे तुम्हाला माहीत असते. शिकाऊ उमेदवाराचे काम: तुमच्या आवाक्यातील सर्वोत्तम मास्टरला शोधा आणि आणखी प्रमाणपत्रे गोळा करण्याऐवजी त्याच्याकडून जाणीवपूर्वक तो विशिष्ट अनुभव मिळवा.

• कारागीर

  तुम्ही एका कौशल्यात उच्च पातळी गाठली आहे; ग्राहकांना सातत्याने चांगले निकाल मिळत आहेत. कारागिराचे काम: एका अतिशय अरुंद निशमध्ये क्रमांक एक बनणे, इतकी अरुंद की तिथे क्रमांक एक होणे शक्य असेल आणि ती तुम्हाला चांगले पैसे देऊ शकेल. सर्वोच्च कारागीर हे या पुस्तकाचे अंतिम ध्येय आहे: स्वतःच्या नावावर वर्षाला $१००k नफा.

• व्यापारी

  व्यापाऱ्याने एक वेगळे कौशल्य आत्मसात केलेले असते: बाजारपेठेला काय हवे आहे हे ऐकण्याची क्षमता. व्यापारी स्वतःचे तास विकणे थांबवतात; कारागीर जे तयार करतात त्याचे ते आयोजन करतात आणि ते विकतात, आणि त्यासाठी ते अशा सहाय्यकांची मदत घेतात ज्यांच्याकडे व्यापाऱ्यासारखी बाजारपेठेची जाण नसते. त्यांचे काम बाजारपेठांपर्यंत पोहोच वाढवणे हे आहे; याचे सर्वोच्च शिखर म्हणजे एका अरुंद सेगमेंटमध्ये मक्तेदारी निर्माण करणे. हे पुस्तक व्यापाऱ्याच्या सीमेवर थांबते — ती ओलांडणे हे Playbook I (० → $१M) चे काम आहे, आणि प्रकरण ११ मध्ये या निर्णयावर चर्चा केली आहे.

• शासक

  असा व्यापारी ज्याने एक इकोसिस्टम तयार केली आहे जी व्यापारी आणि कारागिरांना एकत्र जोडते, व्यवहारांवर फी आकारते आणि बाजारपेठेचे नियम ठरवते. हे फक्त तुम्हाला पूर्ण पायऱ्या दिसाव्यात म्हणून नमूद केले आहे, हे तुमचे पुढचे पाऊल नाही.

• ऋषी

  दूरचा क्षितिज. ऋषी आयुष्यभर गोष्टींचे सार समजून घेण्यावर काम करतो; शासक त्यांच्याकडे सल्ल्यासाठी येतात, आणि त्यांचे तत्त्वज्ञान एखाद्या इकोसिस्टमचा पाया बनू शकते. त्यांचे काम फॉलोअर्स वाढवणे हे असते. या पुस्तकात प्रत्येक पायरीवर जी समज मिळवण्यासाठी काम करायला सांगितले जाते, तेच काम अनेक दशके केल्यावर एक ऋषी तयार होतो.

प्रत्येक पायरीवर काम एकसारखेच असते

पायरी तुम्हाला फक्त तुम्ही कुठे आहात हे सांगते. काम मात्र प्रत्येक पायरीवर एकसारखेच असते, मग तो विद्यार्थी असो वा ऋषी: एक साखळी आणि एक चक्र.

अंतर्गत साखळी म्हणजे अनुभव→समज→परिणाम. जेव्हा तुम्ही कच्च्या अनुभवाचे जाणीवपूर्वक आणि लेखी विश्लेषण करता तेव्हा त्याचे समजेत रूपांतर होते, आणि जेव्हा ते ज्ञान ग्राहकाची स्थिती बदलण्यासाठी वापरले जाते तेव्हा त्याचा परिणाम होतो. एकट्याने काम करणाऱ्या व्यावसायिकासाठी ही साखळीच त्याचे संपूर्ण उत्पादन असते.

बाह्य चक्र म्हणजे उपस्थिती→व्यवहार→अंमलबजावणी. लोकांना नेमके काय हवे आहे हे तुम्ही ओळखता, असा व्यवहार निश्चित करता ज्यातून तुमचाही फायदा होईल, आणि तुम्ही जे वचन दिले आहे ते पूर्ण करता. या चक्राची प्रत्येक फेरी तुम्हाला नवीन अनुभव देते, आणि अनुभवामुळेच अंतर्गत साखळी सुरू होते. जेव्हा तुम्हीच संपूर्ण कंपनी असता, तेव्हा प्रत्येक टप्पा तुम्ही स्वतःच पार पाडता.

मधला भाग का नाहीसा होत आहे

एआय (AI) मुळे अंमलबजावणी अगदी सामान्य झाली आहे. एक चांगला वर्कआउट प्लॅन, एक व्यवस्थित लेख, एक योग्य डिझाइन: हे सर्व आता काही सेकंदात आणि जवळजवळ मोफत मिळते. एआय जे करू शकत नाही ते म्हणजे प्रक्रिया केलेला वैयक्तिक अनुभव, खरी नाती, अनिश्चिततेत घेतलेला निर्णय आणि खरी उपस्थिती. बाजारपेठ दोन भागात विभागली जात आहे: अपवादात्मक मानवी क्षमता आणि बाकी सर्व काही; मधला भाग — जो सक्षम आहे पण ज्याच्या जागी दुसरा कुणीही चालू शकतो आणि जो अदृश्य आहे — तो आता नाहीसा होत आहे. हे ‘अटेन्शन इकॉनॉमी’ कडून ‘ट्रस्ट इकॉनॉमी’ कडे झालेले संक्रमण आहे: कन्टेन्ट आता मोफत आहे, आणि विश्वास ही दुर्मिळ संपत्ती बनली आहे. एका अरुंद निशमध्ये क्रमांक एक असणे आणि ज्याच्या नावावर लोक विश्वास ठेवतात, तो अशा बाजूला असतो जिथे दरवर्षी जास्त पैसे मिळतात.

प्रवेश निदान: चार प्रश्न

तुम्ही तुमच्या आवडीच्या गोष्टीतून पैसे कमवण्याचे जे शेवटचे तीन प्रयत्न केले ते घ्या. जर तुम्ही कधीच प्रयत्न केला नसेल, तर तुम्ही प्रयत्न का नाही केला हाच अभ्यासाचा विषय बनतो. तोही डेटाच आहे. या चार प्रश्नांची उत्तरे कागदावर, हाताने लिहा:

• १

  प्रत्यक्षात काय घडले?

  तुमची कथा नको, तथ्ये सांगा. तुम्ही कोणाला काय ऑफर केले, किती किमतीत, आणि त्यांनी काय सांगितले? "मी याबद्दल पोस्ट केले आणि कोणीही प्रतिसाद दिला नाही" हे एक तथ्य आहे. "लोक या कामाची किंमत करत नाहीत" ही एक कथा आहे.

• २

  याची अनेक संभाव्य कारणे काय होती?

  प्रत्येक प्रयत्नामागे किमान तीन कारणे. पहिले कारण सोयीस्कर असते; तिसरे कारण सहसा सत्य असते.

• ३

  वेगळा दृष्टिकोन असलेला माणूस काय पाहेल?

  तुमचे प्रयत्न एका साशंक ग्राहकाच्या नजरेतून वाचा. ते कोणत्या निकालासाठी पैसे देत आहेत हे त्यांना समजत होते का?

• ४

  मी प्रत्यक्षात काय तपासू शकतो?

  कोणता समज ("माझी निश पैसे देणार नाही", "मला आधी आणखी एक प्रमाणपत्र हवे आहे") तुम्ही १४ दिवसांत आणि $१०० पेक्षा कमी खर्चात तपासू शकता?

प्रामाणिकपणाची कसोटी

एक प्रश्न जो खऱ्या आवडीला केवळ स्वप्नापासून वेगळे करतो:

तुम्ही अशा एका खऱ्या व्यक्तीचे (पहिले आणि आडनाव) नाव सांगू शकता का, ज्याने तुम्हाला तुमच्या आवडीच्या कामासाठी पैसे दिले आहेत, किंवा तुम्हाला स्पष्टपणे सांगितले आहे की ते पैसे देतील?

"लोकांना रस आहे" असे नाही. लाईक्स नव्हेत, जेवणाच्या वेळी सौजन्याने म्हटलेले "तू यासाठी पैसे घ्यायला हवेत" असेही नाही. एक नाव असलेली व्यक्ती आणि पैसे देण्याची स्पष्ट तयारी. जर तुम्ही नाव सांगू शकत असाल, तर तुमच्याकडे सुरुवात करण्यासाठी भक्कम पाया आहे. जर सांगू शकत नसाल, तर तुमच्याकडे फक्त एक गृहितक आहे — आणि प्रकरण १ तुमच्या उत्पन्नाचा जुगार खेळण्यापूर्वी त्या गृहितकाला पुराव्यात बदलेल.

साधन #१ — पायरीचे निदान + इच्छेची चाचणी

भाग अ: तुमची पायरी ओळखा. स्व-प्रतिमा खोटे बोलते; वर्तन खोटे बोलत नाही. तुमच्या गेल्या ९० दिवसांतील कृतींची या लक्षणांशी तुलना करा:

• विद्यार्थी: या तिमाहीत तीनपेक्षा जास्त वेगवेगळ्या ठिकाणांहून (जे एकमेकांशी संबंधित नाहीत) शिकलात; तुमचे एक क्षेत्र तुम्ही सांगू शकत नाही; या कौशल्यातून $० कमाई.
• शिकाऊ उमेदवार: एक क्षेत्र निवडले आहे; कोणता अनुभव कमी आहे हे एका वाक्यात सांगता येते; असा एक मास्टर ज्याच्याकडून तुम्ही तो अनुभव मिळवत आहात, किंवा किमान तुम्हाला माहीत आहे की असा कुणीतरी हवा.
• कारागीर: बाजारभावाने पैसे देणारे ग्राहक; सातत्यपूर्ण, दाखवण्याजोगे निकाल; आता तुमचा प्रश्न "मी हे करू शकतो का" हा नसून "मी क्रमांक एक कसा बनू आणि पैशासाठी माझा प्रत्येक तास विकणे कसे थांबवू" हा आहे.
• व्यापाऱ्याची लक्षणे: तुम्ही स्वतः काम करण्यापेक्षा इतरांच्या कामाचे आयोजन करण्यातून जास्त कमवता. तसे असल्यास, Playbook I पासून सुरुवात करा.

तुमची पायरी तीच असते जी सर्वात खालची असते आणि जिचे काम अद्याप अपूर्ण असते. स्वतःला 'कारागीर' समजणारे बहुतांश वाचक प्रमाणपत्रांचा ढीग घेऊन बसलेले 'विद्यार्थी'च सिद्ध होतात.

भाग ब: इच्छेची चाचणी. दोन प्रश्न, लेखी.

1. हे ध्येय तुमचे स्वतःचे आहे की उसणे घेतलेले आहे? ही इच्छा कुठून आली ते लिहून काढा. जर याचे खरे कारण समाजातील प्रतिष्ठा, पालकांचे स्वप्न किंवा कोणाच्या तरी सोशल मीडिया फीडचा हेवा करणे असेल, तर ते ध्येय उसणे घेतलेले आहे — आणि उसनी घेतलेली ध्येये पहिल्याच कठीण तिमाहीत कोसळतात, जी नक्कीच येते.
2. जर या क्षेत्रात संपूर्ण पहिल्या वर्षी तुम्हाला सध्याच्या नोकरीपेक्षा २०% कमी पैसे मिळाले, तरीही तुम्ही याच क्षेत्राची निवड कराल का? बहुधा तसे होईलच. 'होय' चा अर्थ असा की तुमची आवड या शिकाऊ उमेदवारीचा खर्च उचलू शकते. 'नाही' चा अर्थ असा की तुम्हाला फक्त परिणाम (पैसे) हवा आहे, कौशल्य नाही; राजीनामा देण्यापूर्वीच थांबून जा.

निर्णय: जर तुमची पायरी निश्चित झाली असेल आणि इच्छेच्या चाचणीची दोन्ही उत्तरे योग्य असतील, तर प्रकरण १ कडे वळा. जर इच्छेची चाचणी नापास झाली, तर या क्षेत्रावर व्यवसाय उभा करू नका; पुढच्या पर्यायावर ही चाचणी पुन्हा करा.

९०-दिवसांचे पाऊल

आठवडा १-२: साधन #१ पूर्णपणे, कागदावर सोडवा. आठवडा ३-१२: तुमचे सध्याचे उत्पन्न तसेच ठेवून प्रकरण १ मधील तुमच्या पायरीचे काम (क्षेत्र निवडणे, शिकाऊ उमेदवारीचा नकाशा तयार करणे) पूर्ण करा. स्प्रिंट तेव्हा पूर्ण होते जेव्हा एखादी अनोळखी व्यक्ती तुमचे साधन #१ चे उत्तर वाचून तुम्ही कोणत्या पायरीवर आहात ते अचूक सांगू शकते.

धोक्याची यादी

• श्रेष्ठत्वाचा भास

  बाजारभावाने पैसे देणारे ग्राहक नसताना "मी विद्यार्थी दशेतून पुढे आलो आहे" असे म्हणणे ही केवळ तुमची स्व-प्रतिमा आहे; तुमची पायरी तथ्येच ठरवतात.

• ज्ञानाचा भास

  कोर्सेस पूर्ण करणे म्हणजे प्रगती वाटते; पण केवळ पैसे देणारा ग्राहकच तुमची क्षमता सिद्ध करतो.

• चांगले दिसण्याची इच्छा

  तुम्ही इच्छेच्या चाचणीचे उत्तर असे द्याल जसे एखाद्या आदर्श व्यक्तीने दिले असते; त्याऐवजी लाज वाटेल पण जे सत्य आहे तेच उत्तर लिहा.

• नुकसानीची भीती

  एखाद्या उसन्या ध्येयासाठी दिलेली अनेक वर्षे, हे आणखी एक वर्ष वाया घालवण्याचे कारण असू शकत नाही.

उदाहरणासहित स्पष्टीकरण: पायरीचे निदान

• कमकुवत

  "मी एक कारागीर आहे. मी सहा वर्षे पोषण आहाराचा अभ्यास केला आहे आणि माझे मित्र नेहमी माझ्याकडे सल्ले मागायला येतात." सहा वर्षांचा अभ्यास आणि शून्य पैसे देणारे ग्राहक हे विद्यार्थ्याचे लक्षण आहे; ही नोंद वर्तनाचे नाही तर स्व-प्रतिमेचे मूल्यमापन करते.

• ठीक

  "शिकाऊ उमेदवार. क्षेत्र: शिफ्टमध्ये काम करणाऱ्यांसाठी न्यूट्रिशन कोचिंग. दोन ग्राहक जे सवलतीच्या दरात पैसे देतात. कमी असलेला अनुभव: मी कोणत्याही ग्राहकाला चौथ्या आठवड्याच्या पुढे नेले नाही." वर्तनावरून पायरी ओळखली आहे, त्रुटी सांगितली आहे — पण सवलतीचा विचार केलेला नाही आणि कोणीही मास्टर नाही.

• उत्कृष्ट

  "शिकाऊ उमेदवार. क्षेत्र: रोटेटिंग शिफ्टमध्ये काम करणाऱ्या नर्सेससाठी न्यूट्रिशन कोचिंग (मी स्वतः नऊ वर्षे ती कामे केली आहेत). प्रामाणिकपणाची कसोटी: मार्ता के., माझी माजी सहकारी, हिने चार आठवड्यांच्या प्लॅनसाठी मला $१२० दिले आणि तो पूर्णही केला. कमी असलेला अनुभव: चौथ्या आठवड्यानंतर ग्राहकांना टिकवून ठेवणे आणि अपराधी न वाटता किंमत सांगणे. मास्टर्स: क्लिनिकमधील मुख्य कोच जिथे मी अर्धवेळ काम करू शकेन, शिवाय एक असा पब्लिक प्रॅक्टिशनर ज्याच्या ऑनबोर्डिंग प्रक्रियेचा मी श्रेय देऊन अभ्यास करेन. इच्छेची चाचणी: याची प्रेरणा माझी स्वतःची शिफ्ट-ड्युटीमुळे खराब झालेली तब्येत आहे, समाजात प्रतिष्ठा मिळवणे नाही; २०% कमी पैशांवरही होय." प्रत्येक दाव्याची पडताळणी केली जाऊ शकते, आणि या माहितीत प्रकरण १ चे अर्धे काम आधीच झालेले आहे.

या प्रकरणातील निर्णय: कोणते एक क्षेत्र, आणि तुम्ही ते कोणाकडून शिकणार आहात.

एक क्षेत्र, तीन वर्तुळे

विद्यार्थी दशेतून बाहेर पडण्याचा मार्ग एकाच निर्णयात आहे: क्षेत्र निवडणे. ते अशा ठिकाणी निवडा जिथे तीन वर्तुळे छेदतात, आणि तिन्ही वर्तुळे असणे आवश्यक आहे.

• ज्याकडे तुम्ही स्वतःहून परत जाता

  जे तुम्ही सहन करू शकता असे नाही — जे तुम्ही आधीच मोफत, वाईट दिवसातही, आणि कोणीही पाहत नसताना करत आहात. येथे अनुभव आधीच जमा होत आहे; तुमच्या परवानगीशिवाय तुमची 'अंतर्गत साखळी' या क्षेत्रात अनेक वर्षांपासून चालू आहे.

• ज्याबद्दल लोक तुम्हाला आधीच विचारतात

  जर तुमचे सहकारी, मित्र, किंवा कमेंट्समधील अनोळखी लोक तुम्हाला या विषयावर आधीच प्रश्न विचारत असतील, तर तुमच्याकडे सुरुवातीच्या 'उपस्थिती'चा संकेत आहे: तुम्ही काहीही उभे करण्याआधीच तुमची प्रतिष्ठा काम करत आहे. गेल्या सहा महिन्यांतील अशा प्रश्नांची मोजणी करा. शून्य प्रश्न याचा अर्थ क्षेत्र चुकीचे आहे असे नाही, पण याचा अर्थ असा की तुमची 'उपस्थिती' शून्यापासून सुरू होत आहे, आणि कोणताही निर्णय घेण्यापूर्वी तुम्हाला हे माहीत असावे.

• ज्यासाठी बाजारपेठ पैसे देते

  हे असे वर्तुळ आहे जे सगळेच सोडून देतात. निर्णय घेण्यापूर्वी हे तपासा की प्रत्यक्ष लोक सध्या या क्षेत्रात खरे पैसे देत आहेत. या सामान्य चुकीला विशिष्ट नाव आहे: ज्यांच्याकडे खरेदीची ताकद नाही अशा बाजारपेठेबद्दल सहानुभूती बाळगणे. जे लोक तुम्हाला पैसे देऊ शकत नाहीत त्यांना तुम्ही मनापासून समजू शकता, त्यांच्याबद्दल सहानुभूती ठेवू शकता — तरीही असा व्यवसाय बुडतो. त्यांना नंतर मदत करा, जेव्हा तुमच्याकडे अतिरिक्त पैसा असेल. आधी असा वर्ग निवडा जो पैसे देऊ शकतो.

एक क्षेत्र. "सुरक्षिततेसाठी" दोन नव्हेत. जो विद्यार्थी दोन क्षेत्रे निवडतो तो दोन्हीमध्ये विद्यार्थीच राहतो, आणि बाजारपेठ सखोल ज्ञानासाठी पैसे देते, सर्व प्रकारच्या वरवरच्या माहितीसाठी नाही.

मास्टर: २०२६ मधील शिकाऊ उमेदवारी

शिकाऊ उमेदवाराचे काम हे असते की आवाक्यात असलेल्या सर्वोत्तम मास्टरकडून विशिष्ट अनुभव मिळवणे. आता शिकाऊ उमेदवारी तीन प्रकारे होते, आणि त्या तुम्ही एकत्र करू शकता:

• तुम्हाला प्रवेश मिळू शकेल अशा सर्वोत्तम ठिकाणी नोकरी

  आजही हा सर्वात प्रभावी मार्ग आहे. एखाद्या चांगल्या स्टुडिओ, क्लिनिक किंवा एजन्सीमध्ये सहा महिने काम केल्यावर तुम्ही ते शिकता जे कोणताही कोर्स शिकवू शकत नाही: ग्राहक प्रत्यक्षात कसे वागतात, किमती कशा ठरवल्या जातात, सेवा देण्यात कुठे अडचणी येतात. तिथे अनुभवासाठी नोकरी करा, पगारासाठी नाही.

• सशुल्क मेंटॉरशिप

  तुमच्यापेक्षा दोन पायऱ्या वर असलेल्या व्यावसायिकाकडून पद्धतशीर मार्गदर्शन विकत घेणे. हे पैसे मोजणे तेव्हाच सार्थकी लागते जेव्हा तुम्ही नेमका कोणता अनुभव विकत घेत आहात हे आधीच सांगू शकता — "तिसऱ्या महिन्यानंतर ती ग्राहकांना कसे टिकवून ठेवते" हे, "माइंडसेट" नाही.

• श्रेय देऊन उघड अनुकरण

  तुमच्या क्षेत्रातील सर्वोत्तम पब्लिक प्रॅक्टिशनरचा पद्धतशीर अभ्यास करा: त्याच्या ऑफर्स, त्याचा सिक्वेन्स, त्याची भाषा. त्यात बदल करून ते स्वतःचे बनवा, कधीही कॉपी करू नका; तुम्ही जिथून घेतले आहे तिथे खुलेपणाने श्रेय द्या. उघडपणे केल्यास, हे तुमची 'उपस्थिती' वाढवते आणि तुमचे कौशल्यही सुधारते. जर ते लपूनछपून केले, तर ती चोरी ठरते आणि तुमचे नाव तयार होण्याआधीच विश्वासाचे सूत्र शून्यावर आणते.

नवशिक्यांसाठीचा अपवाद

बाजारभावापेक्षा कमी पैशात काम करण्याचा कोणताही काळ, मग ती कमी पगाराची शिकाऊ उमेदवारी असो किंवा पहिल्या ग्राहकांना दिलेली सवलत असो, हे सर्व एका नियमांतर्गत येते: बाजारभावापेक्षा कमी दराने काम करणे ही एक गुंतवणूक तेव्हाच मानली जाते जेव्हा त्यामध्ये लेखी स्वरूपात, शेवटची तारीख, तुम्ही काय शिकणार आहात त्याची दिशा, आणि बाहेर पडण्याची मर्यादा असते. "जेव्हा मला योग्य वाटेल तेव्हा मी किमती वाढवेन" ही कोणतीही मर्यादा नाही; "दहा पैसे देणाऱ्या ग्राहकांनंतर किंवा सहा महिन्यांनंतर, जे आधी घडेल ते" ही मर्यादा आहे. या लेखी कराराशिवाय, सवलत हीच तुमची बाजारातील ओळख बनते, आणि बाजारपेठ तुमच्यासाठी नव्याने वाटाघाटी करत नाही.

पहिल्याच दिवशी राजीनामा देऊ नका

या व्यवसायात राजीनामा देण्याला सर्वात जास्त रोमँटिक बनवले गेले आहे. ९-५ च्या नोकरीतून बाहेर पडण्याचा निर्णय हिमतीवर नाही तर पुराव्यांवर अवलंबून असतो: तुमची जी लक्षित किंमत आहे त्यावर पैसे देणारे पहिले ग्राहक, आणि अशी पाइपलाइन जी जाहिरातींशिवाय स्वतःहून भरली जाते. पहिल्या वर्षी तुमची नोकरी ही तुमच्या या आवडीच्या व्यवसायातील गुंतवणूकदार असते. ती तुमच्या शिकाऊ उमेदवारीचा खर्च उचलते, तुमची किंमत ठरवताना तुमच्यातील हतबलता दूर करते, आणि तुमचे स्वतःचे नियम व स्तर तयार होत असताना तुम्हाला चुकीच्या ग्राहकांना नकार देण्याचे स्वातंत्र्य देते. हतबल व्यावसायिक तोट्यात व्यवहार करतात, आणि पहिल्या वर्षी तोट्यात केलेले व्यवहार हे पाचव्या वर्षीची सवय बनतात.

साधन #२ — शिकाऊ उमेदवारीचा नकाशा

लेखी पूर्ण करा, ६० मिनिटे.

• पायरी १

  साधन #१ मधून, तुमचे एक क्षेत्र निश्चित करा आणि तीन वर्तुळांचे पुरावे लिहा: ज्याकडे तुम्ही स्वतःहून परत जाता, सहा महिन्यांत लोकांनी न विचारता विचारलेल्या प्रश्नांची संख्या, आणि या बाजारपेठेत लोक पैसे देतात याचे तीन पुरावे (किमतीसह विशिष्ट सेवांची नावे).

• पायरी २

  तिन्ही प्रकारांतून २-३ मास्टर्स निवडा: एक नोकरी देणारा मालक किंवा क्लिनिक, एक सशुल्क मेंटॉर, आणि उघड अनुकरणासाठी एक पब्लिक प्रॅक्टिशनर. खरी नावे.

• पायरी ३

  प्रत्येक मास्टरकडून नेमका कोणता अनुभव मिळवायचा आहे ते एका वाक्यात लिहा. "खूप काही शिकणे" हा अनुभव नाही; "तो पहिली कन्सल्टेशन कशी घेतो जेणेकरून ग्राहक स्वतःच त्यांच्या समस्या सांगतात" हा अनुभव आहे.

• पायरी ४

  नवशिक्यांसाठीच्या अपवादाचा तुमचा स्वतःचा करार लिहा: शेवटची तारीख, तुम्ही काय शिकणार आहात, आणि बाहेर पडण्याची मर्यादा आकड्यांमध्ये. त्यावर सही करा. दोन्ही पक्ष तुम्हीच आहात.

९०-दिवसांचे पाऊल

आठवडा १-२: शिकाऊ उमेदवारीचा नकाशा पूर्ण करा. आठवडा ३-६: किमान एका मास्टरपर्यंत पोहोचा, म्हणजेच नोकरीसाठी अर्ज करा, मेंटॉरशिप विकत घ्या, किंवा ज्याचे अनुकरण करायचे आहे त्याचा अभ्यास सुरू करा. आठवडा ७-१२: दर आठवड्याला तुम्ही ठरवलेला अनुभव मिळवा आणि त्याची नोंद करा, आणि 'नवशिक्यांसाठीच्या अपवादा'च्या अटींवर तुमचे पहिले एक ते तीन पैसे देणारे ग्राहक मिळवा. स्प्रिंट तेव्हा पूर्ण होते जेव्हा एखाद्या विशिष्ट व्यक्तीने तुम्हाला प्रत्यक्षात पैसे दिले असतील.

धोक्याची यादी

• ज्यांच्याकडे खरेदीची ताकद नाही अशा बाजारपेठेबद्दल सहानुभूती बाळगणे

  एखाद्या वर्गाबद्दल सहानुभूती असणे हा ते पैसे देऊ शकतात याचा पुरावा नाही; वचनबद्ध होण्यापूर्वी किमती तपासा.

• स्वतःवर अतिविश्वास

  "मी ही सवलत तात्पुरती ठेवेन" हे ठरवलेली शेवटची तारीख लेखी नसल्यास अपयशी ठरते; आधीच तारखेला बांधील राहा.

• बचावलेल्यांचा दृष्टिकोन

  तुमच्या क्षेत्रातील दिसणारा स्टार हा असा एकटाच आहे ज्याने हा मार्ग निवडला आणि हजारो अपयशी ठरले; त्याच्या पद्धती शिका, त्याचे नशीब नाही.

• लवकर मिळणाऱ्या फायद्याची ओढ

  एका वर्षासाठी संयम ठेवण्यापेक्षा आज नोकरी सोडणे अधिक आनंददायी वाटते; पण बाहेर पडण्याचा रस्ता पुराव्यांवरून जातो, सुटकेच्या भावनेतून नाही.

उदाहरणासहित स्पष्टीकरण: शिकाऊ उमेदवारीचा नकाशा

• कमकुवत

  "क्षेत्र: फिटनेस. मास्टर: इंटरनेट. प्लॅन: फॉलोअर्स वाढवणे आणि मार्चमध्ये नोकरी सोडणे." कोणत्याही वर्तुळाची खात्री केलेली नाही, कोणताही मास्टर नाही, कोणता अनुभव मिळवायचा हे ठरवलेले नाही, आणि बाहेर पडण्याची तारीख ग्राहकांऐवजी कॅलेंडरनुसार ठरवली आहे.

• ठीक

  "क्षेत्र: ५० वर्षांवरील महिलांसाठी स्ट्रेंथ ट्रेनिंग. मास्टर्स: माझ्या जिममधील मुख्य ट्रेनर; एक ऑनलाइन कोच ज्याचे प्रोग्राम्स मी अभ्यासेन. नवशिक्यांचा अपवाद: तीन महिने $४० प्रति सेशन." खरे क्षेत्र, खरे मास्टर्स, पण खरेदी क्षमतेचा पुरावा नाही, कोणता अनुभव मिळवायचा हे लिहिलेले नाही, आणि शेवटच्या तारखेसोबत बाहेर पडण्याची कोणतीही मर्यादा नाही.

• उत्कृष्ट

  "क्षेत्र: रजोनिवृत्तीनंतरच्या महिलांसाठी स्ट्रेंथ ट्रेनिंग — जे मी मोफतही करते, मार्चपासून चार जणांनी स्वतःहून विचारले आहे, तीन स्थानिक स्टुडिओज प्रति सेशन $९०-१४० आकारतात. मास्टर्स: शहरातील सर्वोत्तम स्टुडिओमध्ये अर्धवेळ नोकरी (अनुभव मिळवणे: ते असेसमेंट कसे करतात आणि १२ व्या आठवड्यात ग्राहकांना पुन्हा कसे जोडतात); $२००/महिना ग्रुप मेंटॉरशिप (अनुभव मिळवणे: माफी न मागता किमतीबद्दल कसे बोलावे); एका पब्लिक प्रॅक्टिशनरच्या ऑनबोर्डिंग इमेल्सचा अभ्यास, श्रेय देऊन बदल करणे. नवशिक्यांचा अपवाद: दहा पैसे देणारे ग्राहक मिळेपर्यंत किंवा १ नोव्हेंबरपर्यंत (जे आधी येईल) $४५ प्रति सेशन; त्यानंतर $९०. जोवर जाहिरातीशिवाय नवीन ग्राहक दोनदा स्वतःहून येत नाहीत तोवर नोकरी सोडणार नाही." प्रत्येक मास्टरकडून काय शिकायचे हे ठरले आहे, प्रत्येक आकड्याला आधार आहे, आणि बाहेर पडण्याचा निर्णय पुराव्यांवर अवलंबून आहे.