ਤੁਸੀਂ ਆਰਟੀਕੁਲੇਟਰ (The Articulator) ਹੋ।

ਪਛਾਣ

ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਲਿਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਕੰਮ ਕਰਨ — ਨਿਰਣਾ ਲੈਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਬਣਾਉਣ, ਮਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ, ਸੂਝ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨ — ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਪਲੇਬੁੱਕਸ (playbooks) ਦਾ ਖਰੜਾ (draft) ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਢਾਂਚਿਆਂ (frameworks) ਨੂੰ ਨਾਮ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੋਣਾਂ ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ। ਅਣਕਿਹਾ (tacit) ਸਪੱਸ਼ਟ (explicit) ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸੁਭਾਵਕ (instinctive) ਹਦਾਇਤੀ (instructional) ਬਣ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਉਮੀਦ ਨਾਲੋਂ ਔਖਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨਾ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਲਿਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਕਿਸਮ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਿਵੇਂ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਫੈਸਲੇ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਅਜਿਹੇ ਕਾਰਕ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਅਜਿਹੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਧਾਰਨ ਵਰਣਨ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਡਰਾਫਟ ਲਿਖਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸੋਧਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੁਹਾਰਤ (expertise) ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕਰਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੁਨਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਅਜੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਨਹੀਂ ਹੋ।

ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਵੀ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਵਿਧੀ (methodology) ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਦੀ ਹੈ: ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਲੇਬੁੱਕ ਲਿਖਣਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਬਨਾਮ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਕੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਅਭਿਆਸ ਦੇ ਉਹ ਹਿੱਸੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪੱਕੇ ਮੰਨ ਲਿਆ ਸੀ, ਨੇੜਿਓਂ ਜਾਂਚ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਅਸਪੱਸ਼ਟ (vague) ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਅਸਪੱਸ਼ਟ ਮੰਨਿਆ ਸੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਸਟੀਕ (precise) ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਨਕਸ਼ਾ ਤੁਸੀਂ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਖੇਤਰ ਬਾਰੇ ਸਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।

ਅੰਦਰੂਨੀ ਵਿਧੀ

ਵਿਧੀ ਗਿਆਨ ਬਦਲਣ ਦੇ ਚੱਕਰ (knowledge conversion cycle) ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੀ ਹੈ: ਅਣਕਹੇ (tacit) ਗਿਆਨ (ਨਿੱਜੀ, ਸੁਭਾਵਕ, ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ) ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ (explicit) ਗਿਆਨ (ਦਰਜ ਕੀਤੇ ਗਏ ਮਿਆਰ, ਵਿਆਖਿਆ ਸਮੇਤ ਉਦਾਹਰਣਾਂ, ਗੁਣਵੱਤਾ ਦੇ ਮਾਪਦੰਡ) ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਲਿਆਉਣਾ (externalized) ਪੈਣਾ ਹੈ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਅੱਗੇ ਭੇਜਿਆ (transmitted) ਜਾ ਸਕੇ। ਆਰਟੀਕੁਲੇਟਰ ਬਾਹਰੀਕਰਨ (externalization) ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ — ਕੋਈ ਵੀ ਸਾਰਥਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸੌਂਪਣ (delegation) ਜਾਂ ਸਕੇਲਿੰਗ (scaling) ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ।

ਉਹ ਪੱਖਪਾਤ (bias) ਜੋ ਇਸ ਪੜਾਅ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਹੈ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰਾਪ (curse of knowledge)। ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੁਨਰ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਲਪਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਗੁਆ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਨਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਉਹ ਕਦਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਮਿਆਰ ਇੰਨੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਮਾਪਦੰਡਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਲਪਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਕਿ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ। ਜੋ ਡਰਾਫਟ ਤੁਸੀਂ ਲਿਖ ਰਹੇ ਹੋ ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਲੱਗਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਧੂਰੇ ਲੱਗਣਗੇ। ਇਹ ਕੋਈ ਨਿੱਜੀ ਨਾਕਾਮੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸੰਚਾਰ ਕਰਨ ਯੋਗ (transmissible) ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਢਾਂਚਾਗਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ ਜੋ ਅਚੇਤ (unconscious) ਹੋ ਗਈ ਹੈ।

ਕੰਮ ਸੌਂਪਣ ਦਾ ਵਿਰੋਧਾਭਾਸ (delegation paradox) ਵੀ ਇੱਥੇ ਸਰਗਰਮ ਹੈ। ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਡੈਲੀਗੇਸ਼ਨ ਲਈ ਕੰਮ ਸੌਂਪਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਸਮਝ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਘੱਟ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਚੇਤ ਯੋਗਤਾ (unconscious competence) ਕਾਫ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸੌਂਪਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਦਰਜ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਚੇਤ ਯੋਗਤਾ ਬੇਕਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ — ਕੰਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਂ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਮਾਪਦੰਡ, ਸਾਫ਼ ਮਿਆਰ, ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਤਰਕ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸੰਚਾਰ ਕਰਨ ਯੋਗ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਉਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਾਮੂਲੀ ਮੰਨਦੇ ਹੋ (take for granted)। ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਬਿਆਨ ਕਰਨਾ (articulation) ਆਰਟੀਕੁਲੇਟਰ ਲਈ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਿੱਖਣ ਵਾਲਾ (educational) ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ (documentation) ਕੰਮ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਤਣਾਅ

ਜਿਸ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚੋਂ ਤੁਸੀਂ ਗੁਜ਼ਰਦੇ ਹੋ ਉਹ ਪੂਰਨਤਾ (completeness) ਅਤੇ ਕਾਰਵਾਈ (action) ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ। ਬਿਆਨ ਕਰਨਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੇਰੇ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ ਹਰ ਢਾਂਚਾ ਹੋਰ ਪਹਿਲੂ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹਰ ਮਿਆਰ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਮਿਆਰਾਂ ਦਾ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕੰਮ ਫੈਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਕੁਦਰਤੀ ਰੁਕਣ ਦਾ ਬਿੰਦੂ ਨਹੀਂ ਹੈ — ਸਿਰਫ਼ ਮੌਜੂਦਾ ਸੰਸਕਰਣ (version) ਨੂੰ ਜਾਰੀ (ship) ਕਰਨ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਉਸ ਤੋਂ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਚੋਣ ਹੈ।

ਇਹ ਵਿਧੀ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਉਹ ਆਰਟੀਕੁਲੇਟਰ ਜੋ ਪੂਰਨਤਾ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਕਦੇ ਜਾਰੀ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਰਟੀਕੁਲੇਟਰ ਜੋ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਜਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਮਿਆਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਰਸਤਾ — ਇੱਕ ਰੂਪ ਜਾਰੀ ਕਰੋ, ਵਰਤੋਂ ਤੋਂ ਸਿੱਖੋ, ਅਸਲ ਵਰਤੋਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਸੋਧੋ — ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਸੰਚਾਰ ਕਰਨ ਯੋਗ ਗਿਆਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਵੱਧਦਾ (compounds) ਹੈ। ਸੰਚਾਰ (transmission) ਹੀ ਟੀਚਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਚਾਰ ਲਈ ਜਾਰੀ (release) ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਨਤਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟੀਚਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਤੋਹਫ਼ਾ

ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਜੋ ਹੈ, ਜੋ ਅਣਬਿਆਨ ਕੀਤੇ (unarticulated) ਮਾਹਰ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਉਹ ਗਿਆਨ ਹੈ ਜੋ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਝ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸਕੇਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਵਰਤਿਆ (deployed) ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਏਆਈ (AI) ਵਰਕਫਲੋ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ (encoded) ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸਿਖਲਾਈ ਲਈ ਆਧਾਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਪ੍ਰਭਾਵ (impact) ਤੁਹਾਡੇ ਨਿੱਜੀ ਘੰਟਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸੀਮਤ ਹੋਣਾ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਤਜਰਬਾ ਆਖਰਕਾਰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸੰਪਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲਗਾਤਾਰ ਵਧਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਉਪਲਬਧ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਤਬਦੀਲੀਆਂ (transitions) ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮਾਹਰ ਇਸਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਦੇ ਅਣਕਹੇ (tacit) ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਕਾਰਨ ਖੇਤਰ ਗਰੀਬ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਰਟੀਕੁਲੇਟਰ ਉਹ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਗਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਲਈ ਕੰਮ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲੋਂ ਸੌਖਾ ਛੱਡਦੇ ਹਨ ਜਿੰਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੀ — ਜੋ ਕਿ ਅਸਲ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਦੁਆਰਾ ਪਾਇਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਯੋਗਦਾਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਹੈ।

ਅਗਲਾ ਕਦਮ

ਅਗਲੇ 14 ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਅਭਿਆਸ ਦੇ ਇੱਕ ਖਾਸ ਖੇਤਰ ਲਈ ਵਿਆਖਿਆ ਸਮੇਤ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਦੀ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ (annotated example library) ਬਣਾਓ। ਕੋਈ ਢਾਂਚਾ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਚੈੱਕਲਿਸਟ ਨਹੀਂ। ਅਸਲ ਕੰਮ ਦਾ ਇੱਕ ਸੰਗ੍ਰਹਿ — ਤਿੰਨ ਤੋਂ ਪੰਜ ਠੋਸ ਉਦਾਹਰਣਾਂ — ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੋਵੇ ਇਹ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਕਿ ਕੀ ਚੀਜ਼ ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਸਵੀਕਾਰਯੋਗ, ਜਾਂ ਨਾਕਾਫ਼ੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਉਂ। ਹਰੇਕ ਟਿੱਪਣੀ ਨੂੰ ਮੁਲਾਂਕਣ (assessment) ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਮਝਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਮੁਲਾਂਕਣ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਢਾਂਚਿਆਂ (frameworks) ਨੂੰ ਪਛਾੜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਵਿਆਖਿਆ ਸਮੇਤ (Annotated) ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਵਰਣਨਾਤਮਕ (descriptive) ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾੜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਆਰਟੀਕੁਲੇਟਰ ਇਸ ਕਦਮ 'ਤੇ ਜਿਸ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸਦੇ ਹਨ ਉਹ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਦੀ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਰ ਢਾਂਚੇ ਲਿਖਣਾ ਹੈ। ਢਾਂਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਖਣਾ ਆਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਅਸਲੀ ਮੁਹਾਰਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਕੁਚਿਤ (compressed) ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਢਾਂਚਾ ਉਦੋਂ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਨਵੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਪ੍ਰੋਟੋਟਾਈਪਸ (prototypes) ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰੋਟੋਟਾਈਪ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਢਾਂਚਾ ਨਿਰਾਕਾਰ (abstract) ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਢਾਂਚਾ ਕਾਰਜਸ਼ੀਲ (operational) ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਮੁਫ਼ਤ ਮੁਲਾਂਕਣ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਕਦਮ ਹੈ। ਪੂਰਾ ਪਰਸਨਲ ਪ੍ਰੋਫਾਈਲ (Personal Profile) ਇਸ ਧਿਆਨ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਛੇ-ਖੇਤਰ ਸਰੋਤ ਨਕਸ਼ੇ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਿਆਨ ਕਰਨ (articulation) ਦੇ ਕੰਮ ਦੁਆਰਾ ਕਿਹੜੇ ਪਹਿਲੂਆਂ ਨੂੰ ਘਟਾਇਆ (depleted) ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਬਨਾਮ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਟਰੱਸਟ ਫਾਰਮੂਲਾ (Trust Formula) ਸਕੋਰ ਕਿ ਬਾਹਰੀ ਗਿਆਨ ਕਿਵੇਂ ਤਿੰਨੋਂ ਕਾਰਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਨੂੰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਆਰਟੀਕੁਲੇਟਰ ਪੜਾਅ ਲਈ ਪੱਖਪਾਤ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ (ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰਾਪ, ਮਾਹਰ ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਡਨਿੰਗ-ਕਰੂਗਰ (Dunning-Kruger), ਆਈਕੀਆ (IKEA) ਪ੍ਰਭਾਵ), ਅਤੇ ਉਸ 90-ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਉਦਾਹਰਣ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਨੂੰ ਅਸਲ ਡੈਲੀਗੇਸ਼ਨ (delegation) ਲਈ ਬੁਨਿਆਦੀ ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਕਦਮ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਨਿਦਾਨ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅਸਲੀ ਕੰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।