Ikaw ay Ang Tagapag-wasto (The Recalibrator).

Ang Pagkilala

Nasa kalagitnaan ka ng pagbabago. Matapos ang anuman ang lumikha ng kamalayan — isang sandali ng Tagapagtuos (Reckoner moment), isang malinaw na pagsusuri sa sarili, patuloy na external na feedback, ang mabagal na pagkilalang ang kasalukuyang pagsasaayos ay hindi mapapanatili (sustainable) — nagsimula ka nang mag-adjust. Ang mga bagong gawi (behaviors) ay sinasadya (conscious). Nawawala na ang pagiging awtomatiko ng mga lumang pattern. Nahuhuli mo ang iyong sarili, sa mismong sandali (in real time), na ginagawa ang bagay na dati mong ginagawa nang hindi napapansin, at humihinto ka. Sa karamihang araw. Hindi sa lahat ng araw.

Mas mahirap ito kaysa sa hitsura nito mula sa labas. Ang mga taong nanonood sa iyo ay maaaring makakita ng paglago, maaaring magkomento sa pagbabago, maaaring purihin ang bagong bersyon ng kung paano ka gumalaw. Ang hindi nila nakikita ay ang halaga — ang patuloy na atensyong kinakailangan para mapanatili ang bagong pattern, ang mga sandaling muntik nang manalo ang lumang pattern, ang paraan kung paanong ang bagong gawi ay pakiramdam na iniaarte (performed) pa rin kaysa natural. Ginagawa mo ang tamang trabaho. Ikaw rin ay pagod.

Ang ibang taong lubos na nakakakilala sa iyo — ang mga namuhunan sa naunang bersyon — ay maaaring hindi ganap na sumasang-ayon (on board). Mas gusto nila ang lumang pagsasaayos. Bumuo sila ng mga relasyon sa paligid nito. Hindi nila aktibong hinahadlangan ang pagbabago, ngunit hindi rin nila ito lubos na ipinagdiriwang (cheering). Nagdaragdag ito sa halaga. Nagbabago ka habang pinapanatili ang mga relasyong na-calibrate sa naunang bersyon mo — hindi ka lang nag-iisa sa pagbabago.

Ang Nakapailalim na Mekanismo

Inilalarawan ng metodolohiya ang dalawang pangunahing hindi pagkakabalanse — mabigat-sa-Presensya (Presence-heavy) at mabigat-sa-Pagpapatupad (Execution-heavy) — at malinaw ito tungkol sa pagwawasto (correction) sa bawat direksyon. Ang Tagapag-wasto ay ang practitioner na gumagawa ng aktibong pagwawasto. Kung ikaw ay mabigat-sa-Presensya, nililimitahan mo na ngayon ang saklaw ng pangangako (commitment scope) upang itugma sa kapasidad ng Pagpapatupad. Kung ikaw ay mabigat-sa-Pagpapatupad, namumuhunan ka na ngayon sa trabaho ng Presensya at nagsisimula nang magpasa (delegate).

Ang istruktural na hamon sa yugtong ito ay maaaring sumobra ang mga pagwawasto (overshoot). Walang kalabuan (unambiguous) ang metodolohiya tungkol sa panganib na ito: ang pag-ugoy mula sa mabigat-sa-Presensya patungo sa mabigat-sa-Pagpapatupad ay nagpapalit ng isang hindi pagkakabalanse para sa isa pa — tinatakasan ang puwang sa kredibilidad (credibility gap) para lamang mahulog sa puwang ng kaugnayan (relevance gap). Ang pag-ugoy mula sa mabigat-sa-Pagpapatupad patungo sa mabigat-sa-Presensya ay iniiwan ang pundasyon ng kakayahan na dapat sanang pinalalakas ng trabaho ng Presensya. Kailangang hanapin ng pagwawasto ang gitna, hindi ang kasalungat na sukdulan (opposite extreme).

Ito ang dahilan kung bakit ang yugto ng Tagapag-wasto ay nangangailangan ng isang uri ng pagbabantay (vigilance) na wala sa mga naunang pattern. Ang lumang pattern ay awtomatiko. Ang bagong gawi ay sinasadya (deliberate). Ang panganib ay hindi ang babalik ka sa lumang pattern — ang iyong kamalayan ay tumawid na sa hangganan kung saan hindi na iyon madali. Ang panganib ay tatanggapin mo ang kasalungat na pattern nang may parehong tindi (intensity), at lilikha ng bagong hanay ng mga istruktural na problema.

Ang Tensyon

Ang tensyong pinagdaraanan mo ay nasa pagitan ng bagong gawi at lumang pagkakakilanlan. Nagbabago ang gawi. Mas mabagal sumunod ang pagkakakilanlan. Maaari mong mahuli ang iyong sarili, sa mga sandali ng stress, na bumabalik sa pag-iisip sa iyong sarili bilang ang taong gumagalaw sa lumang paraan — kahit na ang iyong gawi ay hindi na ginagawa iyon. O maaaring tinanggap mo na ang bagong gawi nang buong-buo kaya't ang naunang sarili ay pakiramdam na dayuhan at medyo nakakahiya — na siyang sarili nitong problema, dahil ang naunang sarili ay naglalaman din ng mga regalong nanganganib na itapon (discarding) ng pagwawasto.

Ang mas malalim na trabaho ng Tagapag-wasto ay ang integrasyon (integration): pagpapanatili kung ano ang mahalaga sa naunang pagsasaayos habang binibitiwan ang kung ano ang nakakaupos (depleting). Hindi ito katulad ng paghati sa pagkakaiba (splitting the difference). Ito ay mas katulad ng synthesis — ang ikatlong posisyon na naglalaman ng parehong naunang mga estado nang hindi nahuhuli (captured) ng alinman sa dalawa.

Ang Regalo

Ang mayroon ka, na wala sa hindi-naiwastong (unrecalibrated) practitioner, ay nakikitang paglago (visible growth). Nakikita ng mga taong nakakakilala sa iyo noong isang taon ang pagkakaiba. Ang pagbabago ay hindi lamang panloob — nakikita ito sa iyong trabaho, sa iyong mga desisyon, sa iyong mga relasyon, sa iyong direksyon (trajectory). Ito ay bihira. Karamihan sa mga tao ay hindi nagbabago sa mga paraang malinaw na lumalago (compound visibly). Sila ay maaaring nananatili sa kanilang pattern o nagpapabaling-baling (oscillate) sa paligid nito. Gumagawa ka ng kakaibang bagay, at ang pagkakaiba ay naoobserbahan.

Ito rin ang isa sa pinakakaakit-akit na mga posisyon sa metodolohiya mula sa pananaw ng merkado. Ang mga practitioner na kapansin-pansing nagbago ay pinagkakatiwalaan nang naiiba kaysa sa mga practitioner na palaging gumagalaw sa parehong paraan. Binabasa ng merkado ang pagbabago bilang ebidensya ng paghusga (judgment) — ang kakayahang makita ang sarili mong pattern at iwasto ito. Ito ay sapat na bihira para gumana bilang isang bentahe sa kumpetisyon (competitive advantage) sa mismong sarili nito.

Ang Susunod na Hakbang

Sa susunod na 14 na araw, protektahan ang pagwawasto mula sa pagtalbog pabalik (rebound). Tukuyin ang partikular na panganib sa labis na pagwawasto (overcorrection risk) sa iyong direksyon. Kung nagwawasto ka mula sa mabigat-sa-Presensya, ang panganib ay ang ganap na pag-abandona sa Presensya at pagkawala sa merkado. Kung nagwawasto ka mula sa mabigat-sa-Pagpapatupad, ang panganib ay ang paghayaan ang trabaho sa Presensya na lamunin ang kapasidad sa Pagpapatupad na naging pundasyon mo. Malinaw na pangalanan ang labis na pagwawasto (overcorrection). Pagkatapos ay tukuyin ang isang partikular na gawain (practice) na pumipigil dito.

Ang patibong na nahaharap ng karamihan sa mga Tagapag-wasto sa hakbang na ito ay ang pag-aakalang ang mas maraming pagwawasto ay palaging mas mabuti. Hindi ito totoo. Ang pagwawasto ay may target — ang balanseng posisyon sa gitna — hindi isang walang-hanggang direksyon sa kasalungat na daan. Kung nagwawasto ka na sa loob ng ilang buwan at ang mga nadagdag (gains) ay nagsimulang mag-plateau o bumaliktad (reverse), maaaring nalampasan mo na ang target. Ang gawain na pumipigil dito ay ang tapat na pagsusuri: ang orihinal na problema ba ang nananatiling nangingibabaw na hadlang mo (dominant constraint), o may lumitaw na bagong problema mula sa mismong pagwawasto? Kung ang huli, nagawa na ng pagwawasto ang trabaho nito, at ang susunod na yugto ay integrasyon sa halip na karagdagang paggalaw.

Ito ay isang hakbang mula sa iyong libreng pagsusuri. Ibinubunyag ng buong Personal na Profile ang mapa ng iyong yaman sa anim na saklaw (six-domain resource map) na may malinaw na pagsukat kung aling mga dimensyon ang bumuti sa pamamagitan ng pagwawasto at aling mga dimensyon ang nagpapakita ng mga palatandaan ng labis na pagwawasto (overcorrection), ang iyong mga marka sa Pormula ng Tiwala (Trust Formula) na may atensyon kung tumaas ba ang nahuhuling salik nang hindi bumababa ang mga dating malalakas na salik, ang mga partikular na babala sa bias para sa yugto ng pagwawasto (psychological reactance, contrast effect, impact bias), at ang 90-araw na pagkakasunud-sunod na nagpapatatag (consolidates) sa pagwawasto tungo sa isang napapanatiling balanseng pagsasaayos (sustainable balanced configuration). Kung kapaki-pakinabang ang isang hakbang, ang buong diagnostic ang lugar kung saan nangyayari ang totoong trabaho.