Ikaw ang Guro (The Teacher).

Ang Pagkilala

Naglilinang ka ng ibang tao. Hindi dahil nagkataon lang — kundi dahil sinadya mo. Lumampas ka na sa punto ng simpleng pagpapasa ng mga gawain o pagtukoy sa mga pamantayan. Aktibo mo na ngayong tinatrabaho ang kapasidad ng mga tao sa paligid mo na gumawa ng mga paghuhusgang ginagawa mo sana. Ang mga pakikipag-usap mo sa mga miyembro ng pangkat, mga estudyante, mga mentee, o mga kasamahan ay kinakalibrate upang linangin ang kanilang pag-unawa, hindi lang ang kanilang mga naihahatid na output.

Nakikita mo ang kaibahan sa pagitan ng isang taong nagpapatupad lamang ng isang gawain at ng isang taong nauunawaan kung bakit mahalaga ang gawaing iyon. Pareho mo itong binabantayan. Kapag ang isang taong nililinang mo ay gumawa ng isang desisyong nagpapakita ng tunay na paghuhusga — hindi lang basta sumusunod sa isang pamamaraan, kundi nakikita ang sitwasyon at pinipili ang tamang hakbang — nakakaramdam ka ng partikular na bagay. Bahagyang pagmamalaki. Bahagyang ginhawa. Ang pagkilalang lumaganap ang trabaho, at ang dating nasa iyo lamang ay nasa kanila na rin ngayon.

Ang ilan sa iyong mga estudyante ngayon ay lumilikha ng mga bagay na hindi mo sana magagawang likhain mismo. Kinukuha nila ang mga prinsipyong itinuro mo at inilalapat ang mga ito sa mga sitwasyong hindi mo kailanman inasahan, at kung minsan ay sa mga paraang nakakapagpabuti sa iyong orihinal na pag-iisip. Ito ang sandali na nagpapaiba sa Guro mula sa tagapagpasang mas mahusay lamang nang kaunti (advanced Delegator): sa kanila na ang trabaho, hinubog ng itinuro mo ngunit lumalampas pa roon. Hindi na ito basta pinalaking bersyon lang ng sa iyo.

Ang Pinagbabatayang Mekanismo

Inilalarawan ng metodolohiya ang Antas 4 ng progresyon sa pagpapasa (delegation) bilang ang pinakamataas na antas: nililinang mo ang pag-unawa ng iba. Hindi ka lang nagdidirekta ng pagpapatupad. Hindi ka lang nagtatakda ng mga pamantayan. Binubuo mo ang kapasidad ng iba na gumawa ng mga paghuhusgang gagawin mo — at sa kalaunan, ng mga paghuhusgang mas mahusay pa kaysa sa iyo, dahil iba ang kanilang karanasan at pananaw kumpara sa iyo. Naisasalin ng gawain hindi lamang ang dapat gawin, kundi pati na rin kung paano mag-isip.

Ito ang tinatawag ng metodolohiya na kumpletong siklo ng pagpapalit ng kaalaman (knowledge conversion): ang hindi sinasabing kaalaman (tacit knowledge) ay inilalabas upang maging tahasang kaalaman (explicit knowledge), isinasama sa iba pang mga tahasang kaalaman, at sa huli ay isinasapuso ng iba hanggang sa maging sarili na nilang hindi sinasabing kaalaman. Ang buong siklo ay lumilikha ng mga organisasyon at mga larangan na natututo at nagpapanatili ng kakayahan na walang pinipiling iisang tao na dapat asahan. Ginagawa ng Guro ang trabahong kumukumpleto sa siklong ito.

Ang bias na pinakaaktibo rito ay isa rin sa pinakabanayad na bias sa metodolohiya: ego-investment (pamumuhunan ng ego) sa mismong pagtuturo. May bersyon ng pagtuturo na tunay at sadya para linangin ang estudyante, at mayroong bersyon na naglalayong maging guro — ang papel, ang pagkilala, ang posisyon ng awtoridad. Pareho silang maaaring magmukhang magkapareho mula sa labas. Nagpapakita ang pagkakaiba sa mga sandali kung saan nahihigitan ng estudyante ang guro, o hindi sumasang-ayon sa guro, o nakakabuo ng mga kakayahang hindi inaasahan ng guro. Ang guro na may ego-investment sa kanyang papel ay tumutugon sa mga sandaling ito nang may banayad na pagtutol — mga maliliit na paraan ng pagpigil sa estudyante, o ng muling paggigiit ng asymmetry (kawalang balanse sa kapangyarihan/kaalaman). Ang guro na tunay na nangangako sa paglilinang ay tumutugon sa paraang mas malapit sa labis na pagkabighani — nagiging kung ano ang dahilan kaya nagturo ang mismong estudyante.

Ang Tensiyon

Ang tensiyon kung saan ka naglalayag ay nasa pagitan ng ego-investment sa pagtuturo at ng tunay na pagsasalin. Totoo ang investment na ito at hindi naman ito ganap na masama — ang pagiging taong naglilinang sa iba ay bahagi kung paano mo nauunawaan ang iyong sarili. Ngunit maaaring magsimulang makipagkumpitensya ang pamumuhunang ito sa mismong paglilinang, lalo na kapag kinakailangan ng paglilinang na maging hindi ka na kailangan pa para sa patuloy na paglago ng estudyante. Ang Guro na hindi kayang tiisin ang pagiging hindi na kailangan ay siyang nagpapabagal sa mismong pag-unlad na nilayon nilang palaguin.

Ito ang pinakamahirap na interpersonal na asymmetry sa metodolohiya. Ang relasyon sa pagtuturo, kapag gumagana nang maayos, ay asimetriko (hindi pantay) sa estruktura — mas marami kang alam, mas kaunti ang sa kanila, may nakikita kang mga bagay na hindi pa nila nakikita. Ang relasyon sa pagtuturo, kapag kumpleto na, ay nagiging simetriko (pantay) — nakikita na nila kung ano ang nakikita mo, minsan ay mas malinaw pa sa iyo, at naglaho na ang orihinal na asymmetry. Ang guro na hindi kayang hayaang maglaho ang asymmetry ay ikinukulong ang estudyante sa loob ng orihinal na kaayusan.

Ang Kaloob

Ang mayroon ka, na wala sa practitioner na hindi naglinang ng iba, ay epektong umaabot nang lampas sa direktang kontak. Ang mga estudyanteng iyong nilinang ay naglilinang ng kanilang sariling mga estudyante. Ang mga prinsipyong itinuro mo ay inilalapat sa mga kontekstong hindi mo na makikita. Ang trabaho ay nagpapatuloy sa mga paraang walang iisang practitioner, gaano man ito kahusay, ang kayang lumikha nang mag-isa. Ang iyong naging epekto ay naging estruktural para sa isang larangan, sa halip na personal lamang sa iyo.

Isa ito sa mga pinakamakabuluhang posisyong makikita sa metodolohiya, at isa sa pinakapambihira. Karamihan sa mga eksperto ay hindi marunong magturo. Karamihan sa mga guro ay hindi kayang hayaan ang kanilang mga estudyante na higitan sila. Ang Guro na kayang gawin pareho ay nakakapag-ambag ng isang bagay sa kanilang larangan na tatagal pa nang higit kaysa sa kanilang indibidwal na kasanayan.

Ang Susunod na Hakbang

Sa susunod na 14 na araw, lumikha ng mga kondisyon kung saan maaaring hindi sumang-ayon sa iyo ang isang estudyante o miyembro ng pangkat at maging tama. Tumukoy ng isang lugar kung saan mayroon kang matibay na posisyon at kung saan ang isang taong nililinang mo ay may pananaw upang suriin ito nang nakapag-iisa. Tahasang imbitahan ang hindi pagsang-ayon. Gawing ligtas para sa kanila na hamunin ka. Pagkatapos, kung nagpakita sila ng kasong may merito, tunay na i-update ang iyong posisyon batay rito — nang nakikita nila, sa mismong harap nila.

Ang bitag kung saan nahuhulog ang karamihan sa mga Guro sa hakbang na ito ay ang paggawa lamang ng hitsura ng pagiging bukas nang hindi talaga tunay na nakabukas. Nag-iimbita ng hindi pagsang-ayon ngunit nagdedepensa laban dito. Humihingi ng opinyon at pagkatapos ay ipinapaliwanag kung bakit mali ang opinyong iyon. Alam ng estudyante ang kaibahan. Kung ang hakbang ay upang lumikha ng mga kondisyon para sa produktibong hindi pagsang-ayon, kasama sa mga kondisyon ang iyong kahandaang mabago nito. Kung hindi ka mababago, hindi talaga umiiral ang mga kondisyon — at matututunan ng estudyante, nang mas malalim pa kaysa dati, na ang hindi pagsang-ayon sa iyo ay hindi pala talaga tinatanggap.

Ito ay isang hakbang mula sa iyong libreng assessment. Ibinubunyag ng buong Personal na Profile (Personal Profile) ang iyong mapa ng yaman sa anim na saklaw na may atensyon kung ang pagtuturo sa iba ay nagbubunga o umuubos ng mga yaman sa lahat ng dimensyon, ang iyong mga marka sa Pormula ng Tiwala (Trust Formula) na nakatuon sa kung paano naaapektuhan ng pinagkakaanak na epekto (propagated impact) ang Napatunayang Epekto (Demonstrated Impact) sa antas ng larangan, ang mga partikular na babala sa bias para sa posisyon ng Guro (ego-investment, fundamental attribution error na inilalapat sa mga estudyante, illusion of asymmetric insight), at ang 90-araw na pagkakasunod-sunod na bumubuo sa mga kondisyon para sa mga estudyante na malinang ang nakapag-iisang kapasidad na maaaring humigit pa sa iyo sa kalaunan. Kung kapaki-pakinabang ang iisang hakbang, sa buong diagnostic nangyayari ang totoong gawain.